زکری لیوای به جودی فاستر و بندیکت کامبربچ در فیلم Prisoner 760 پیوست


زکری لیوای (Zachary Levi) از جنگ برای عدالت در دنیای دی سی به جنگ برای عدالت در خلیج گوانتانامو می‌رود. این بازیگر که آخرین بار در فیلم ابرقهرمانی شزم (Shazam) بازی کرده بود، به بندیکت کامبربچ (Benedict Cumberbatch)، جودی فاستر (Jodie Foster)، شاییلن وودلی (Shailene Woodley) و طاهر رحیم (Tahar Rahim) در فیلم زندانی ۷۶۰ (Prisoner 760) پیوسته است. این فیلم یک درام حقوقی با داستانی واقعی است که توسط کوین مک دونالد (Kevin Macdonald) کارگردانی می‌شود. در ادامه خبر با سینمافارس همراه باشید.

کمپانی‌های ۳۰West، Topic Studios و BBC Film تولید این فیلم را که اکنون در آفریقای جنوبی پی‌گیری می‌شود برعهده دارند. فیلم زندانی ۷۶۰ داستانی در رابطه با مبارزه برای زنده ماندن در برابر موقعیت‌های غیرممکن به حساب می‌آید، داستان واقعی محمود ولد اصلاحی را تعریف می‌کند، مردی که توسط دولت ایالات متحده اسیر شده و سالها بدون اتهام یا محاکمه در زندان گذرانده است. اصلاحی در این مدت دوستانی مانند وکیل مداقع نانسی هالندر با بازی فاستر، دستیارش تری دانکن با بازی وودلی و یک دادستان نظامی به نام ستوان استوارت کوچ (کامبربچ) می‌یابد که وی را در این مسیر یاری می‌کنند. لیوای نقش نماینده فدرال و یک دوست قدیمی دادستان، با نام نیل باکلند را بازی خواهد کرد.

فیلم اقتباسی از خاطرات گوانتانامو (Guantánamo Diary)، خاطراتی پرفروش در نیویورک تایمز به نویسیندگی اصلاحی، است. فیلمنامه توسط مایکل برونر (Michael Bronner)، تهیه‌کننده سابق ۶۰ دقیقه (۶۰ Minutes) نگارش شده است که در گذشته با پل گرین گراس (Paul Greengrass) در فیلم‌های اتحاد ۹۳ (United 93)، منطقه سبز (Green Zone) و کاپیتان فیلیپس (Captain Phillips) همکاری داشته است. روری هاینس (Rory Haines) و سهراب نوشیروانی از فیلم خبرچین (The Informer) در فیلمنامه تجدید نظر کردند.

کامبربچ همراه با آدام آکلند (Adam Ackland) و لی کلارک (Leah Clarke) از طریق شرکت خود SunnyMarch تهیه‌کنندگان فیلم هستند. لوید لوین (Lloyd Levin) و بیتریز لوین (Beatriz Levin) از کمپانی Black Sheep Pictures، مارک هولدر (Mark Holder) و کریستین هولدر (Christine Holder) از کمپانی Wonder Street و برانوین پرستوود اسمیت (Branwen Prestwood Smith) همراه با اصلاحی دیگر تهیه‌کنندگان فیلم هستند.

شرکت STX International نماینده حقوق بین المللی است و این فیلم را به طور مستقیم در ایالات متحده و ایرلند توزیع می‌کند. گروه فیلم های مستقل UTA در تامین بودجه به نمایندگی از فیلمسازان کمک کرده و با ۳۰WEST حقوق توزیع در ایالات متحده را خریداری کرده است.

فیلم شزم تبدیل به یک فیلم ابرقهرمانی مورد علاقه طرفداران شد که در سراسر جهان بیشتر از ۳۶۵ میلیون دلار درآمد کسب کرد. دنباله‌ای برای این فیلم که بار دیگر لیوای در نقش قهرمان کلاسیک DC ظاهر خواهد شد، اکنون در حال ساخت است. در اوایل سال جاری، لیوای به دلیل ایفای نقش در فصل دو از سریال خانم میزل شگفت انگیز (The Marvelous Mrs. Maisel) شبکه‌ی آمازون، جایزه SAG بهترین گروه را در یک سریال کمدی کسب کرده است.

منبع: Hollywood Reporter

مارتین اسکورسیزی: استودیو مارول هیچوقت با من مذاکره‌ای نداشته!


مارتین اسکورسیزی (Martin Scorsese) کارگردان افسانه‌ای ایرلندی اظهار داشته استودیو مارول هیچوقت با او برای کارگردانی هیچ فیلمی صحلت نکرده است. اسکورسیزی اوایل امسال با گفتن این جمله که فیلم‌های مارول، سینمایی نیستند، موج جنجالی به راه انداخت و طولی نکشید که خیلی از اهالی سینما به او حمله کردند. در ادامه خبر با سینمافارس همراه باشید.

اسکورسیزی با فیلم‌هایی همچون Taxi Driver, Raging Bull, Goodfellas و غیره طی دهه‌های متوالی شناخته شده است. اما این شهرت سپر بلای او برای نقدی که کرده بود نشد و از رابرت دوانی جونیور (Robert Downey Jr) تا ساموئل ال جکسون (Samuel L Jackson) و کوین اسمیت (Kevin Smith) و برادران راسو علیه‌اش بیانیه صادر کردند.
گرچه همه با بیانیه اسکورسیزی علیه فیلم‌های مارول مخالف نبودند. اخیرا، تری گیلیام (Terry Gilliam)، کارگردان و دوست اسکورسیزی، از مارول انتقاد کرده و فیلم پلنگ سیاه را زیر سوال برد در حالیکه اسکورسیزی عنوان کرد هیچوقت طرف مذاکره استودیو مارول نبوده است:

هرگز. هیچوقت در اینباره با من صحبتی نشد. ساخته شدن دیزنی لند را به خاطر دارم. اینقدر قدمت دارم. من سال ۱۹۷۰ در لس‌آنجلس متولد شدم و دیزنی لند یکی از استودیوهای مهم در فرهنگ آمریکا شد. اولین استودیویی هم که موفق بود، یونیورسال است. و بعد شما بلاک‌باستر را در بالای لیست قرار می‌دهید؟ چرا که نه؟ مردم میرن فیلم رو نگاه می‌کنن و ازش لذت میبرن. واسه همین این حس شهربازی و تم پارک همیشه است. بدم نیست. ما عاشق شهربازیم. اما حالا توی این شهربازی، فیلم هم داریم.‌

البته اسکورسیزی مخالف کامل فیلم‌های کمیک بوکی نیست چون خودش قرار بود تهیه‌کننده جوکر باشد اما همان اوایل از پروژه خارج شد و هیچ نقشی در فیلم تاد فیلیپس (Todd Phillips) نداشت. جوکر ستایش همگان را برانگیخت، حتی اسکورسیزی هم گفت این فیلم ارزش سینمایی دارد. صرف نظر از ارزش سینمایی فیلم‌های مارول، بدون شک این فیلم‌ها موفق هستند و شیوه کوین فایگی (Kevin Feige) و تمامی عوامل مارول و دیزنی جای هیچ بحثی را باقی نمی‌گذارد. سوالی که اینجا پیش می‌آید این است که کار و شیوه اسکورسیزی در این ‌قالب می‌گنجد یا نه. بنظر می‌رسد وی علاقه‌ای هم به ساخت چنین فیلم‌هایی ندارد. البته زمانی بود که کارگردانان بزرگی همچون گی‌یرمو دل تورو (Guillermo del Toro) فیلم Balde II را ساخت که کمیک بوک‌ها را بیشتر از اسکورسیزی ستایش می‌کند.

گویا عنصر سن تنها چیزی است که میان این فیلم‌سازان، علاقمندان به فیلم‌های ابر قهرمانی و آن‌هایی که آن را شهربازی می‌نامند، فاصله انداخته است.

منبع: اسکرین رنت

نقد و بررسی فیلم The Lighthouse؛ جنون می‌رقصد


“فانوس دریایی” (The Lighthouse) دومین اثر رابرت اِگرز بعد از فیلم “ساحره” (The Witch، نقد این فیلم را می‌توانید از این لینک مطالعه کنید) می‌باشد و اِگرز پس از یک دوره غیبت نسبتا طولانی دقیقا در زمانی که به سر زبان ها افتاد و نظر مثبت منتقدان و مخاطبان زیادی را همراه خود کرد، دوباره به سینما بازگشت و با دومین اثر خود سعی در اثبات موجه سبک خود دارد. خلاصه داستان فیلم به این شیوه رقم خورده است که دو نگهبان اِسکله و فانوس دریایی، در شرایط سخت و دشواری به زندگی یکنواخت خود ادامه می‌دهند و در طول داستان به دلایل متعدد و فراطبیعی (توهم و تردید) به مرز جنون و دیوانگی می‌رسند. فیلم در قاب همیشگی فیلم‌های سینمایی جلوه پیدا نمی‌کند و نگارش سیاه و سفید اِگرز از این قاب نیز به خودی خود چالش برانگیز و دشوار است و قطعا برای کسی که به دنبال محکم کردن امضای کاری و تکرار موفقیت هایش است، دشواری چندین برابری را روانه کارگردان می‌کند و حساسیت‌های او را بالاتر از سطح پیشین می‌آورد. با توجه به نظر به شدت مثبت منتقدین و نسبتا رضایت بالای مخاطبان از “فانوس دریایی”، آیا می‌توان دومین اثر این کارگردان را نیز موفق و چالش برانگیز و مفهومی در نظر آورد؟ آیا وسواس کاری رابرت اگرز به نفع او تمام شده است و توانسته است به غایت خود در اثر برسد؟ با نقد این فیلم همراه با سینما فارس باشید.

“فانوس دریایی” (The Lighthouse) دومین اثر رابرت اِگرز

از امسال هر چقدر هم بگوییم کم است، فیلم‌هایی که با بیشترین حواشی و خبرسازی‌ها مواجه شدند (از قبیل جوکر و روزی روزگاری در هالیوود)؛ تا مواردی که به لطف شبکه اینترنتی نتفلیکس در این سال به حقیقت پیوست (از ساخت دنباله سریال پرطرفدار بریکینگ بد (نقد در این لینک) و اثری چون “پادشاه” (نقد این اثر را میتوانید از این لینک مطالعه کنید) و تاریخ سازی نتفلیکس با مارتین اسکورسیزی با تجربه برای برگشت به ریشه های کاری خود در ژانر مافیایی با فیلم “مرد ایرلندی” (نقد در این لینک) و آثار سریالی دیگری از دنیای گیم و بازی ویدیویی). به قدری سال ۲۰۱۹ میلادی در زمینه هنر هفتم خوش درخشید که حتی حدس زدن برنده های جوایز مختلف در جشنواره‌ها و همایش‌های متعددی که تشکیل می‌شود، کار به شدت دشواری است. حال به اواخر این سال پُر بار رسیده‌ایم و با آخرین دسته از فیلم‌هایی که قرار است در سری فیلم‌های سال ۲۰۱۹ دسته بندی شوند، مواجه هستیم. موضوع مورد بحث ما برمی‌گردد به دومین ساخته کارگردان آمریکایی به نام رابرت اِگرز که با اولین اثر خود، نظرها را به سوی خود جلب کرد و توانست مزد حساسیت‌های کاری اش را در همان ابتدا دریافت کند. اِگرز بعد از چهار سال دوری از سینما با فیلم “فانوس دریایی” دوباره پا به میدان مبارزه گذاشت و باز هم در کسب موفقیت‌، دَوان دَوان میدَود تا به غایت نهایی خود برسد. اولین نکته‌ای که در “فانوس دریایی” به چشم می‌آید، نسبت تصویر غیر معمولی است که کارگردان برای اثر خود انتخاب کرده است. (نسبت تصویر معمول سینما در ابعاد ۱۶:۹ است که اگرز این نسبت تصویر را به ابعاد ۱٫۱۹:۱ تغییر می‌دهد). راهبردهای هوشمندانه کارگردان در تک تک جزییات فیلم و متناسب با ژانر و سناریو نوشته شده، تحسین برانگیز است. دومین موردی که در “فانوس دریایی” رعایت شده است، نمایش فیلم در فیلتر سیاه و سفید همانند آثار کلاسیک است که باز هم حساسیت بالای اگرز را به تصویر می‌کشد. حساسیتی که اگر درست و به جا رعایت نشود، منجر به عدم ترادف صحنه و میزانسن و دکوپاژ با سناریو و فیلمنامه می‌شود. سایه بندی ها و نوع بهره بردن از زاویه دوربین و نمایش با جزییات اثر در فیلتر سیاه و سفید نیز بسیار دشوارتر از پس زمینه رنگین و نور ساطع شده از هر یک از اجسام و مواردی که در قاب دوربین جلوه می‌کنند، است.

راهبردهای هوشمندانه کارگردان در تک تک جزییات فیلم و متناسب با ژانر و سناریو نوشته شده، تحسین برانگیز است

رابرت اگرز را به راحتی می‌توان با کارگردانی چون اَری اَستر حریف و هماورد در نظر گرفت. دو کارگردانی که هر کدام به شیوه‌ی خود، دست به پر رنگ کردن اسامی خود در سینما زده‌اند و با توجه به میزان موفقیت آنها، می‌توان هر دو را موفق در مسیر خودساخته به حساب آورد و به وجود آوردن چنین امضا و شیوه کاری توسط هر یک از آنان، موفقیت آمیز است. موفقیتی که اری استر در دو سال متوالی (۲۰۱۸ با فیلم “موروثی” و ۲۰۱۹ با فیلم “میدسامر”) دست به همچین کاری زده است و رابرت اگرز نیز پس از یک دوره غیبت، دوباره خود را اثبات همگان کرده است. از آن سو اری استر را داریم که با شیوه‌ی نوین ترس و دلهره و القای خفقان به مخاطب در اثری چون “میدسامر” (نقد ویدیویی این فیلم را می‌توانید در این لینک مطالعه کنید) و استفاده از حربه‌های غیر معمول دنیای وحشت و ترس همانند روایت در روشنایی روز و بهره بردن از قدرت گویایی دوربین، اسم و رسمی برای خود رقم زده است و از این سو نیز رابرت اگرز در “فانوس دریایی” با تبری به جان ریشه این ژانر می‌افتد و همزمان که ضربات مهلکی به بدنه آن می‌زند، ریشه‌هایی با نام خود را در جای جای سینما میکارد و آنها را با وسواس منحصر به فرد خود مواظبت میکند و جلوه‌های بزرگتری را برای‌شان رقم میزند. اولین نکته قوت و حتی شباهت کاری این دو کارگردان در مفهوم کلیشه است. نام بردن کلیشه در کنار آثار این دو کارگردان، یک گناه نابخشودنی است که باید در سخن خود تجدید نظر کنیم و بار دیگر به نوع نگارش این دو بنگریم. در این دوره در هالیوود حتی جُردن پیل‌هایی را هم داریم که جز ساخت آثاری با فیلمنامه اورجینال، دست به کار دیگری نمیزنند. البته با یک حساب کتاب کوچک می‌شود به عامه پسندی پُر رنگ‌تر جردن پیل نسبت به اری استر و رابرت اگرز رسید و که یکی از مهمترین دلیل بهره وری عامه پسندی نسبی کارگردانی چون جردن پیل را می‌توان در فروش نسبتا بالای آثارش نسبت به کارگردان‌های نام برده به حساب آورد.

رابرت اگرز در “فانوس دریایی” با تبری به جان ریشه این ژانر می‌افتد و همزمان که ضربات مهلکی به بدنه آن می‌زند، ریشه‌هایی با نام خود را در جای جای سینما میکارد

“فانوس دریایی” بیشتر از آن که به فیلمنامه به صورت خطی و داستان محور گونه بپردازد، شیوه دیوید لینچ گونه را الگوی خود قرار می‌دهد. الگویی که با امضای کاری رابرت اگرز مزین شده است و او در نهایتِ مالِ خود کردن “فانوس دریایی”، به اسم خویش پایبند است. پرداختن عناصر رئال در محوطه‌ای از سورئالیسم و فراواقع در تصویر کشیدن مواردی چون توهم و شک و تردید از نمونه‌های بهره بری اگرز می‌باشد. شیوه های به کار رفته در جای جای فیلم متناسب با نوع فهم و درک مخاطب به گونه‌ای به صورت متوالی و در کات‌های پشتِ سرِ هم به وجود آمده است که هر بیننده ای را غرق در توهم دو نگهبان فانوس دریایی می‌کند. توهمی که با ترس درونی همراه شده است و هر تعداد از پلان‌های تدبیر شده در هر سکانس، به بیان اغراق آمیز واژه‌ای به نام جنون پرداخته است و که این دقیقا همان چیزی است که به خاطرش اگرز را از اثر پیشین او “ساحره” می‌شناسیم و اعتماد کامل به او داریم. کارگردان دیوانگی را از آن کسانی می‌داند که میخواهند غرق شوند؛ میخواهند در زمانی معین (مدت زمان فیلم)، توهم را الگوی راه خود قرار دهند و با آن سرخوش باشند؛ اِگرز مانند مُرفینی با دوز بالا است که مخاطبان را به اِغمایی تاریک و طولانی مدت دعوت می‌کند و ذهن بینندگانش را همانند گرداننده عروسک‌های خیمه شب بازی به هر سویی که می‌خواهد می‌برد. بار قبل به روان پریش بودن اَری استر در نقد فیلم “میدسامر” اشاره کردم و اکنون باید این مقوله را بسط دهم و ترکش‌های آن را روانه رابرت اگرز کنم. اکنون به راحتی می‌توانم به اری استر بگویم استراحت کن که رابرت اگرز بیدار است!

اِگرز مانند مُرفینی با دوز بالا است که مخاطبان را به اِغمایی تاریک و طولانی مدت دعوت می‌کند و ذهن بینندگانش را همانند گرداننده عروسک‌های خیمه شب بازی به هر سویی که می‌خواهد می‌برد

نکته: اگر فیلم را مشاهده نکرده اید، ادامه متن ممکن است داستان را برای شما اسپویل کند.

داستان فیلم به سال ۱۸۹۰ در نیو انگلند برمی‌گردد. قبل از این که در ادامه ماجرا قدم بگذاریم باید یک مورد را بررسی کنیم. رابرت اگرز و باز هم ایالت نیو انگلند. اگر شما از بیننده‌های اثر اول اگرز بوده باشید مطئمنا می‌دانید که داستان “ساحره” نیز در نیو انگلند جریان داشته و مربوط به مذهب و اصول و طرز فکرهای دینی و ادیان افراطی بود. “فانوس دریایی” نیز همانند “ساحره” در نیو انگلند جریان دارد و ارادت خاصی که رابرت اگرز به این ایالت دارد در دو اثر او نمایان شده است. دو نگهبان به اسامی افریم وینزلو (با بازی درخشان رابرت پتینسون) و توماس ویک (با بازی فوق العاده ویلیام دفو) در این فانوس موظف هستند که از آن مراقبت کنند و نگهدارنده این فانوس دریایی باشند. نکته‌ی جالب در تعداد کم بازیگرانی است که در “فانوس دریایی” هنرنمایی می‌کنند. امری که به خودی خود ربطی به موفقیت و پارامتری مثبت و حائز اهمیت به حساب نمی‌آید ولی شیوه بهره وری از آنان، آن هم در نهایت سطح بازیگری و نقش آفرینی، از نقاط با اهمیت این اثر محسوب می‌شود که در ادامه به شکل مفصل به دو بازیگر فیلم و نقش آفرینی آنان می‌پردازیم. اکنون لازم است به درون فیلم پا بگذاریم و آن را بررسی کنیم. بعد از نمایش اسم فیلم، به سرعت وارد اصل مطلب می‌شویم. نمایی لانگ شات از دریایی بی‌کران، قایقی در اعماق آن و اعماق ابهام که قدم به قدم واضح‌تر می‌شود و به نوعی نمایش چیرگی دریا و طبیعت نسبت به قایق و افرادی می‌باشد که در آن هستند. نمایی آی لول از دو نگهدارنده به کار گرفته شده (ویک و وینزلو) برای نگهبانی از فانوس دریایی را توسط کارگردان مشاهده می‌کنیم که مقدمه‌ای بر نمایی بعدی آن است. نمایی که مفهوم فیلم را در قدم اول به طور کاملا خلاصه و گذرا و بدون جزییات بیان می‌کند. یک مدیوم کلوز آپِ مات شده و فوکوس بر اعماق تاریکی؛ دو نگهبان در اطراف محوطه فوکوس شده توسط دوربین هستند و کور سو های نورانی از فانوس را در بین این دو نگهبان مشاهده می‌کنیم. موسیقی متنی از توهم و به نوعی آزار دهنده با یک ریتم مشخص مینوازد و حکم نمک بر زخمی را دارد. فانوس را در بین دو نگهبان (افریم و توماس) می‌بینیم که به نوعی اذعان به تفرقه افکنی بین دو نگهبان، آن هم توسط فانوس دریایی که هر کسی به فکر تصاحب و بدست آوردن آن است، دارد. این نکته دقیقا همان چیزی است که در یکی از پوسترهای رسمی فیلم، دو نگهبان را این بار از چهره میبینیم (در دقایق ابتدایی فیلم دو نگهبان را از پشت و بدون نمایان شدن چهره شان میبینیم) که در دو سوی تصویر قرار دارند و فانوس دریایی نیز بین آنها می‌درخشد.

موسیقی متن فیلم از جنس توهم است و آزار دهنده بودن آن با یک ریتم مشخص، خاصیتی دو چندان میگیرد

اولین راهبرد اگرز قبل از شروع به کار کردن دو نگهبان (که نگهبان اِفریم وینزلو، نگهبان تازه کار و توماس ویک نگهبان کهنه کار فانوس دریایی است)، در معرفی اجمالی فانوس دریایی و مکان زندگی آن دو است. کارگردان در همین روال به بعضی از سرنخ های داستانی‌اش نیز گریزی می‌زند و آنها را به تدریج در طول فیلمنامه معرفی می‌کند. مجسمه کوچک پری دریایی در تخت افریم وینزلو، که قبلا متعلق به نگهبان‌های پیشین بود که به عنوان دستیار برای توماس ویک کار می‌کردند از اولین نشانه های فیلم برای طرح مسئله خود است. اولین دیالوگ فیلم را بر سر میز شام توسط یکی از کرکترهای فیلم می‌شنویم. باز هم در این لحظه باید یک توقفی داشته باشیم و دیالوگ های مفهومی و قابل تامل توماس ویک را در این لحظات بشکافیم. او می‌گوید “باشد که اگر مغلوب مرگ شدیم و کف اقیانوس بسترمان شد، خدایی که صدای امواج خروشان را میشنوی، روح ملتمس ما را نجات ده”  که در طول فیلم نیز بارها و بارها با این جملات مواجه می‌شویم و که از خط به خط آن می‌توان برداشت‌هایی کرد. دیالوگ به کار رفته نشان از دقت نظر بسیار بالای کارگردان به تمامی جزییات بزرگ و کوچک است و از دست ندادن تمام پتانسیل موجود در یک اثر. همانطور که گفتم، با نماهای لانگ شات گونه از دریا (اقیانوس) و در قعر آن قایقی مهجور و تنها، به اولین خطوط دیالوگ ویک میرسیم که اعماق اقیانوس را بستری برای مرگ ابدی‌اش می‌داند (غالب بر مغلوب چیره شده است) و در مناجاتش با خداوند از موج‌هایی می‌نالد که خروشان‌اند و می‌تازند که در این متن تشبیه به اعمال و گناه‌هایی است که ویک در این دنیا مرتکب شده است و از خداوند تقاضای التیام و بخشش برای روح آشفته‌اش را دارد.

نقش آفرینی هنرمندانه دو کرکتر فیلم که تا مدت ها در ذهنتان جا خوش میکند

یکی از عواملی که در طول فیلم موجب گمراهی و زندانی شدن مخاطب در روایت خاص فیلمنامه شود، فضای سورئال و کات‌های بدون مقدمه و خلق سکانس‌هایی است که در طول فیلم مبدا و مقصد آنها را نمی‌دانیم که این راهبرد کارگردان از شیوایی هر چه بیشتر اثرش میباشد. کارگردان بیننده را بدون هیچ گونه طرح ریزی نقشه قبلی و فکر شده، همروند با دو بازیگر آشفته احوال فیلم، در تمامی توهمات و سردرگمی‌های آنان سهیم می‌کند و بی پرده بر اوضاع آنان روایت خود را دامن می‌زند. با مشاهده دقایق ابتدایی فیلم و سبک و سنگین کردن دو کرکتر “فانوس دریایی” می‌توانیم به درون آنها پی ببریم. افریم وینزلویی که جدیدا به این فانوس آمده است را می‌توانیم یک انسان با افکار سالم و طبیعی در نظر بگیریم و توماس ویک را فردی دمدمی مزاج و ناشناخته و مجهول به حساب آوریم. رابرت اگرز نیز از این تفاوت نهایت سود را از آن خود می‌کند. او، توماس ویک را برای بیننده از همان ابتدا مجهول معرفی می‌کند و در ادامه نیز به ناشناخته بودن آن بسط می‌دهد. او دلیلی بر توضیح کرکتر عجیبش ندارد و ما نمی‌دانیم که توماس ویک به چه اموری در آن فانوس مشغول است ولی در عوض همگام با انسانی در حالت طبیعی و شرایط عقلی سالم می‌شویم که همان افریم وینزلوی جوان است. کارگردان نیز همانند یک شرط از پیش تعیین شده، بینندگان اثر خود را در شرایط عقلی سالم فرض کرده و با کمک وینزلو می‌خواهد همزاد پنداری در ریگزاری از توهم و جنون و هوس را به خورد مخاطب بدهد. حتی پل ارتباطی ما هم برای شناخت توماس ویک نیز همان وینزلو است که با کمک آن می‌توانیم به موجودی به نام ویک پی ببریم. در نیمه‌های اولین یک سوم فیلم، با توهمات وینزلو و ویک مواجه میشویم. ویک را همچنان مجهول می‌بینیم که در مقابل فانوس دریایی به شکل عجیبی مجنون و افسون شده می‌نگرد (در ادامه به فانوس می‌پردازیم) ولی توهم افریم کمک زیادی به ما می‌کند. او اولین نشانه پیدا شده در این مکان را در خوابی کابوس‌وار می‌بیند، پری دریایی (مجسمه ای که در تخت نگهبانان پیشین پیدا کرده بود). موسیقی به کار رفته در این کابوس به تاثیر گذاری بیش از اندازه سکانس‌ها کمک کرده است که فریادهایی از یک زن که مجاز از پری دریایی است، می‌شنویم. پیشتر گفته بودم که مخاطب بدون مقدمه وارد توهمات هر دو کرکتر فیلم می‌شود و برای درک بهتر، لازم است برای تک تک توهمات یک معیاری در نظر بگیریم و در ادامه آنها را با هم ترکیب کنیم و به سِرشت نهایی تک تک کرکترهای فیلم برسیم. پری دریایی را میتوانیم نمادی از هوس برای افریم وینزلو به حساب بیاوریم. هوسی که او نشانه‌هایش را در توماس ویک به صورت اتفاقی می‌بیند و شیوه زندگی او آشنا می‌شود. دیگر عامل جلوه کننده در فیلم مرغ دریایی است که می‌توانیم همانند گفته‌های توماس ویک، روحشان را متعلق به روح دریانوردنی بدانیم که در کالبد این پرندگان قرار می‌گیرند.

یکی از عواملی که در طول فیلم موجب گمراهی و زندانی شدن مخاطب در روایت خاص فیلمنامه شود، فضای سورئال و کات‌های بدون مقدمه و خلق سکانس‌هایی است که در طول فیلم مبدا و مقصد آنها را نمی‌دانیم که دلیلی افزون بر برتری اثر در روایت است

سخنانی که وینزلو و ویک در صرف کردن شام می‌زنند را می‌توانیم به عنوان تکه‌های پازلی از داستان اثر به حساب بیاوریم. اطلاعاتی که ویک از دستیار پیشین خود می‌دهد و مقوله‌ای که از رستگاری فانوس و مقدس بودن آن بیان می‌کند، از نشانه‌هایی برای شناخت ماهیت فانوس در The Lighthouse است. نکته قابل توجه این سکانس‌ها، سایه بندی فوق العاده رابرت اگرز برای تک تک ثانیه‌های اثرش است که در نهایت ظرافت و دقت به وجود آمده است. در این بین لازم است به نقش آفرینی چالش برانگیز هر دو کرکتر فیلم بپردازیم. افریم وینزلو با بازی بسیار عالی رابرت پتینسون و توماس ویک با هنرنمایی فوق العاده ویلیام دفو از پارامترهایی است که عدم وجود آنها منجر به شکست مسجل اثر می‌شد. نخست به سراغ رابرت پتینسون برویم؛ پتینسون یکی از بازیگرانی است که در دو سه سال اخیر بسیار بر سر زبان‌ها افتاد و این معروفیت بیشتر به پروژه هایی است که او در آنها مشارکت می‌کند. از فیلم پر سر و صدای بتمن بگیریم تا اثر جدید کریستوفر نولان به اسم TENET. بازیگری که به دلیل هنرنمایی در سری فیلم‌های گرگ و میش، پیشینه خوبی را برای خود رقم نزده بود و در نظر همگان در سطح پایینی از بازیگری قرار داشت. این بازیگر در سال‌های اخیر بالاخره به خودش آمده است و توانسته تا مقدار زیادی بر گذشته خود غلبه کند. در نقد فیلم “پادشاه” (The King) که با پشتوانه نتفلیکس تهیه و روانه شده بود، به ضعف در بازیگری پتینسون پرداختم و او را همچنان عقب تر از رقبای در نظر گرفتم (دلایل ضعف را نیز در نقد بیان کرده‌ام)، ولی اکنون این بازیگر نظرم را با دیدن اثری چون “فانوس دریایی” تغییر داده است و هنرنمایی بی نظیر او در این نقش غوغا می‌کند. از حالات چهره بگیریم تا نمایش احساسات و خشونت و نفرت و حسد و دیوانگی. او در تاریکی مطلق موجود در فیلم، نورانی‌ترین عملکرد را از خود بر جای گذاشته است و اکنون پیشرفت او را به طرز ملموسی حس می‌کنیم. نوبتی هم باشد نوبت ویلیام دفو است. مگر می‌شود یک بازیگر به این حد در نقشش غرق شود و جنون را با پوست و گوشت خود حس کند؟ دفو در بدترین حالت، از بهترین‌های امسال و دهه اخیر است. از دیالوگ گویی‌های او بگیریم تا جنون و دیوانگی درونی‌اش که با حساسیت خاصی انجام شده است. بازیگری که بیش از این نیز ما را شیفته کار خود کرده بود و در آثاری چون هتل بزرگ بوداپست و اسپایدرمن او را مشاهده کرده بودیم. تعامل کرکترهای فیلم و شیمی موجود بین آنها به حدی در سطح بالایی دارد که هر دو بازیگر را ما به صورت همزمان هم بازیگر مکمل می‌پنداریم و همزمان بازیگر اصلی. اجرای نقش مافوق و سلطه طلبی توماس ویک در مقابل آن، به زیرِ سلطه نرفتن وینزلو و درگیری‌های مکرر و جدال و نزاع هایش با ویک. هر دو کرکتر توسط موجودی خبیث، اسارتی را تقبل کرده‌اند. موجودی که آنها را در بند کرده است و هیچکدام هم تاب مبارزه با آن را ندارند. آن موجود پلید، خودشان هستند! هر کدام کابوس خود را در دیگری می‌بینند و در عین این که باید در خودشان به دنبال شکست نفسانی و احساسات و بروز خشونت‌های بی‌اصول جستجو کنند و در آن به جواب برسند. هر یک از آنها از تمایلات یکسانی (دسترسی به فانوس) بهره می‌برند که به اختلافات آن دو دامن می‌زند. در سکانسی با هم می‌سازند و با یکدیگر در دوستانه ترین حالت خوش میگذرانند و در اندکی بعد، با یکدیگر درگیر و به خون هم تشنه می‌شوند. به دلیل غیر موجهی با تا مرز جنون پیش می‌روند و به همان دلایل غیر موجه، به فکر فرو می‌روند. کارگردان هر دو شخصیت را در تکمیل شده ترین حالت به نمایش می‌گذارد. حتی در این لحظه می‌توانیم به انتخاب هوشمندانه اگرز برای استفاده از تعداد کم بازیگران را متوجه شویم. او در طول فیلم هر کرکتر را از دو شیوه معرفی می‌کند؛ یکی از آنها بیان وضعیت حقیقی دو کرکتر در دنیای واقعی حاضر در جهان واقع در فیلم است. دومین آن نمایش توهمات و جنون و دیوانگی های درونی هر دو کرکتر که با فضایی خارج از محوطه رئالیسم مقصود خود را به تصویر می‌کشد. شخصیت پردازی هر کرکتر را تا سطح بالایی از ناخودآگاه و همزاد پنداری و جلوه حقیقی انسانیت ادامه می‌دهد و بیننده را با یک روانشناسی دقیق و متمرکز از انسانی در آن وضعیت همراه می‌کند. رابرت اگرز افسون خاص خود را همانند ساحره‌ای که آتش از تاریک ترین نقاط مخیله‌اش فوران می‌کند، شامل کرکترهای داستانش می‌کند و بیننده را با نوعی از توهم آزار دهنده تنها می‌گذارد.

هر دو کرکتر توسط موجودی خبیث، اسارتی را تقبل کرده‌اند. موجودی که آنها را در بند کرده است و هیچکدام هم تاب مبارزه با آن را ندارند. آن موجود پلید، خودشان هستند!

یک مورد از عوامل مهمی که در طول فیلم بارها به آن اشاره شده است و باید به هویت آن برسیم، مربوط به فانوس دریایی است. فانوسی که در فیلم در جایگاه راستین خود نمی‌باشد و مفهوم دیگری را به دوش خود می‌کشد. فانوس را میتوان عنصری برای رستگاری (همانطور که توماس ویک در لحظاتی که در مورد دستیار قبلی خود در موقع صرف شام به زبان آورد) به حساب آورد. فانوس را می‌توان مقصود و هدف تمام کسانی که در آن اِسکله کار می‌کنند و نگهدارنده فانوس هستند، به حساب آوریم. شِی ای نورانی که ترادف‌های یکسانش از منظر تعاریفِ ادیانی که از خالق هستی دارند، به چشم می‌آید و می‌توان آن دو را هم ارز یکدیگر قرار داد. این فانوس منشا و ماخذ تمام مواردی است که در “فانوس دریایی” رخ می‌دهد. در طول مشاهده کردیم که افریم با نگاهی حسرت آمیز و کنجکاوانه، در مشاهده به فانوس خیره شده است و در کسب تصاحب و رسیدن به آن است. او از این که ویک به فانوس دسترسی دارد و می‌تواند شب را تا صبح در کنار آن بماند، حسرت می‌خورد. فانوس به انسان‌ها برتری می‌دهد و همراهی با آن می‌تواند منجی سرنوشت و زندگی اشخاص شود (باز هم در معنای مشابه با همراهی با خداوند). در سکانسی تامی (تام هاوارد با اسم مستعار افریم وینزلو) به کارهایی که کرده است اعتراف میکند و به گناه کار بودن خود اذعان دارد. توماس ویک را به عنوان یک سرزنش کننده (در نقش خالق) می‌بینم که در نمایی نوری همچون فانوس دریایی از چشمانش می‌بارد و در چشمان فرد گناه کار، تام هاوارد (افریم وینزلو)، زل می‌زند و تام هاوارد در پیش او زانو زده ترسیده است. در سکانس بعد تام هاوارد را دوان دوان در حال فرار از دست  ویک (انسانی که به واسطه فانوس به درجات بالایی رسیده است) می‌بینیم که حتی از مبارزه کردن با او نیز هراس دارد. ویک با تبری به جان اون می‌افتد و در لحظاتی بعد او را می‌بخشد و در نقش یک خالق بخشنده ظاهر می‌گردد.

فانوس دریایی در فیلم در جایگاه راستین خود نمی‌باشد و مفهوم دیگری را به دوش می‌کشد

رابرت اگرز با طرح نقشه‌هایی از پیش و رعایت قوانین علت و معلولی آن هم در پسِ اتمسفری رئالیسم و روایتی ماورای واقعیت و شامل تخیلی انسانی با الگوهایی فراطبیعی، فیلم را به زیباترین شیوه مزین کرده است. او از ابتدا به جدال و مشکل ارباب رعیتی و سلطه طلبی بین توماس ویک و تام هاوارد پرداخته و آن را در قابی سمبلیک به مفاهیم والاتری بسط داده است. کارگردان طغیان کرکترها را نسبت به هم از همان ابتدا موجه میسازد. او دلایلی را نیز در بین این جنونها و دیوانگی‌ها می‌کارد و روان پریشی هر یک از آنان را به استادانه ترین شیوه به تصویر می‌کشد. در یک سوم پایانی فیلم تام هاوارد را میبنیم که بالاخره کاسه صبرش لبریز می‌شود و تقاطع خواسته‌هایی چون زندگی و حقوق بهتر در شرایط کاری و شوق رسیدن به فانوس و سرکوب‌های پی در پی‌اش که از سوی توماس ویک صورت می‌گرفت، جنون وار طغیان می‌کند. حتی جنون آن را نیز می‌توان به چندین اصل تقسیم نمود؛ شیفتگی و شیدایی او نسبت به فانوس؛ شیزوفرنی و اسکیزوفرنی غالب بر شخصیت او در اثر اتفاقات پیش آمده در آن مکان افسون شده؛ دهشت‌زدگی و سراسیمگی و عدم تمرکز هاوارد از کابوس‌ها و هوس رانی‌ها و چالش‌های بی‌بنیان در ذهن تاریکش. او سرانجام به انگیزه درونی خود عمل میکند و توماس ویک را به قصد انتقام از تمامی اتفاقات پیش آمده مجازات می‌کند و خواستار مرگ او است. اعترافات واپسین ثانیه‌های زندگی در توماس ویک که شامل یک توضیح نمادین از فانوس دریایی است را می‌توان آخرین تکه پازل مان از فانوس به حساب آوریم. دیالوگ هایی که از دهان خاک آلود توماس زبانه می‌کشد، همان چیزی است که باید از سرنوشت تام هاوارد بشنویم و آن را حقیقت محض بدانیم. مجازات شدن هاوارد را لایق ذات و سرشت تیره و تارش در نظر گیریم. پایان بندی فیلم نیز به گونه ای رقم می‌خورد که هاوارد سرانجام به خواسته خود می‌رسد. او سینه خیز کنان و خرامان رفتن به سوی فانوس می‌رود و از پلکان پرُ پیچ و تابش بالا می‌رود. فانوس می‌چرخد و نور خود را بر همه جا برافراشته می‌سازد و هنگامی که هاوارد به آن می‌رسد، فانوس از حرکت باز می‌ایستد و دری را به سوی او باز می‌کند. هاوارد به عنوان انسانی گناه کار که لایق مجازات است، در عظمت و شکوه فانوس غرق می‌شود و مغلوبِ استواری نور و بینش راستین آن می‌گردد؛ او در جایگاه نادرستی قرار گرفته است و باید به سزای اعمالش برسد؛ حالت بهت زدگی و اضطراب و فریادهایی که از اعماق وجودش می‌زند نشان از عدم کنترل نیروی الهی فانوس توسط او است که بر خلاف توماس ویک، او ناتوان در این نیرو است. توماس ویک را بر خلاف چیزی که از آن در طول فیلم مشاهده کردیم میتوانیم به عنوان یک انسان راستین و پاک در نظر گیریم که در هوس رانی‌هایش نسبت به پریان دریایی (نماد هوس) سرزنش‌گر ظاهر می‌شود و در کنترل جنون و دیوانگی‌هایش مقید معرفی شده است (سکانس هایی را دقت کنید که در اوج جنون و آشفتگی احوال، باز هم به قالب آرامش خود می‌رسد) و در مواجهه او با مرغان دریایی (که به گفته ویک، روح دریانوردانی است که در کالبد این مرغان ظاهر شده اند) را با رویارویی تام هاوارد با مرغان دریایی مقایسه کنید که چگونه هاوارد خشم خود را نسبت به آنان نمایان می‌سازد (عدم احترام به سنت و روح مردگان). و تام در نهایت ذات حقیقی‌اش گریبان گیر سرنوشت حاکم بر او می‌شود و به غایت تاریک خود که خورده شدن توسط مرغان دریایی است، با چشمان باز می‌نگرد.

“باشد که اگر مغلوب مرگ شدیم و کف اقیانوس بسترمان شد، خدایی که صدای امواج خروشان را میشنوی، روح ملتمس ما را نجات ده”

The Lighthouse را می‌توان بهترین فیلم امسال به حساب آورد آن هم در حالی که با بودجه‌ای کمتر از آثار فاخری که امسال بر پرده سینما خوش درخشیدند. فیلمی که سال ۲۰۱۹ را در سطح بالاتری از دیگر سال‌های سینما در دهه اخیر معرفی می‌کند و به عنوان برگ برنده و شگفتی امسال شناخته می‌شود. شاهکاری در سینما که شاید حتی کمتر از تعداد انگشتان یک دست، در این دهه به زبان آوردم و فیلمی را لایق چنین درجه بالایی نمیدیدم.رابرت اگرز خود را بار دیگر با دوز بالاتری اثبات کرده است و بیننده را باز به وجد می‌آورد. کارگردانی که توانست چندین برابر قدرتمندتر از گذشته بازگردد و چه بازگشت لذت بخشی. پس اگر می‌خواهید ذهنتان منفجر شود و دیوانگی را با پوست و گوشت خود حس کنید، “فانوس دریایی” را به هیچ وجه از دست ندهید، بهتر بگویم بهترین فیلم امسال را از دست ندهید.

شایعات حضور مرد عنکبوتی با بازی تام هالند در فیلم Venom 2 قوت گرفت


طبق گفته دنیل ریچمن که شایعات او درباره آثار مارول معمولا به حقیقت می‌پیوندند، تام هالند (Tom Holland) در حال مذاکره برای بازی در نقش مرد عنکبوتی در فیلم Venom 2 «ونوم ۲» است. با توجه به اینکه ریشه اصلی ظهور ونوم در مرد عنکبوتی بوده، طرفداران از مدت‌ها پیش منتظر حضور پیتر پارکر در فیلم Venom بودند. در ادامه خبر با سینمافارس همراه باشید.

در این فیلم که اندی سرکیس (Andy Serkis) استاد موشن کپچر کارگردانی آن را برعهده دارد، تام هاردی (Tom Hardy) دوباره در نقش ادی براک/ونوم حضور دارد. اضافه شدن مرد عنکبوتی به این فیلم می‌تواند دنیای ابرقهرمانی سونی را گسترش دهد، که شامل فیلم‌های Venom و Morbius «موربیوس» بعدی می‌شود.

احتمال حضور شخصیت‌های دنیای مرد عنکبوتی در دنیای سینمایی مارول خیلی کم است، با وجود اینکه مرد عنکبوتی با بازی هالند از ۳ سال پیش حضور مداومی در آن داشته است. پس از اینکه دیزنی و سونی بر سر حقوق مرد عنکبوتی به اختلاف رسیدند، طرفداران نسبت به آینده شخصیت محبوب خودشان نگران شدند، اما دوباره توافقی در این مورد بین دو استودیو صورت گرفت.

به احتمال زیاد نقش مرد عنکبوتی در دنباله Venom در حد یک حضور افتخاری باشد، چون کمتر از یکسال تا اکران فیلم باقی مانده و شخصیت مرد عنکبوتی به کار جلوه‌های ویژه زیادی نیاز دارد.

فیلم Venom 2 در تاریخ ۲ اکتبر ۲۰۲۰ (۱۱ مهر ۹۹) اکران خواهد شد.

منبع: Comicbook

فیلم Wonder Woman 1984: تصویر جدیدی از چیتا با بازی کریستن ویگ منتشر شد


سال ۲۰۲۰ سال خیلی بزرگی برای طرفداران DC است و Wonder Woman 1984 «زن شگفت‌انگیز ۱۹۸۴» مورد انتظارترین فیلم برای آن‌هاست. فیلم اول به کارگردانی پتی جنکینز (Patty Jenkins) و با بازی گل گدوت (Gal Gadot) به موفقیت بزرگی رسید و حالا توجه همگان به دنباله آن جلب شده است. نکته مهم در این فیلم حضور دو شخصیت منفی اصلی یعنی چیتا با بازی کریستن ویگ (Kristen Wiig) و مکسول لرد با بازی پدرو پاسکال (Pedro Pascal) است. حالا تصویر جدیدی از ظاهر ویگ در نقش چیتا منتشر شده است. در ادامه خبر با سینمافارس همراه باشید.

در این تصویر جدید ویگ را می‌بینیم که در یک مهمانی با لباس جذابش باعث جلب توجه عده زیادی شده است. در تریلر فیلم هم برای چند لحظه شاهد این تصویر بودیم، اما در اینجا نگاه دقیق‌تری به ظاهر چیتا داریم. در اولین تریلر فیلم، باربارا مینروا با بازی ویگ ظاهر متفاوتی با عینک‌های بزرگ دارد، و این ظاهر جذاب خیلی با آن چیزی که در تریلر دیدم متفاوت است. پس احتمالا باربارا این ظاهر را پس از تبدیل شدن به چیتا برای خودش انتخاب می‌کند، که قطعا شخصیت و رفتار او را تغییر خواهد داد.

به هر حال باید دید در نهایت ظاهر چیتا به شکلی درخواهد آمد و آیا او را با لباس کامل خودش در کامیک‌ها خواهیم دید یا خیر. البته چیتا در اسباب بازی‌های عرضه شده برای تبلیغ فیلم چنگال‌هایی دارد و در پوستر فیلم هم کتی خزدار به تن کرده است.

فیلم Wonder Woman 1984 در تاریخ ۵ ژوئن ۲۰۲۰ (۱۶ خرداد ۹۹) اکران خواهد شد.

منبع:‌ Comicbook

دنیل کریگ از بازگشتش به سری جدید جیمز باند می‌گوید


دنیل کریگ (Daniel Craig) توضیح می‌دهد که چرا نقش جیمز باند را برای آخرین بار در فیلم رو به آماده No Time to Die بازی کرده است. دنیا اولین بار در سال ۲۰۰۶ به دنیل کریگ در نقش مامور ۰۰۷ معرفی شد، که باند در Casino Royale دیده شد. از آن زمان به بعد، کریگ شخصیت اصلی فیلم در Quantum of Solace, Skyfall, Spectre بوده و در مجموعا چهار فیلم نقش باند را ایفا کرده است. سال‌ها بعد از اکران Spectre، تصور نمی‌شد او در نقش باند بازگردد. در ادامه خبر با سینما فارس همراه باشید.

کریگ گفته بود دیگر این نقش را بازی نمی‌کند و مذاکرات شدیدی درباره حق توزیع فیلم وجود داشت و پنج استودیو به دنبال حق فرنچایز جیمز باند بودند. برخلاق اینکه کریگ گفته بود کارش با باند تمام شده، دوباره این نقش را بازی کرد. او در مصاحبه با مجله Empire پرده از این راز برداشت و از دلیل بازگشت به این نقش برای آخرین بار گفت:

اگر این اتفاق نمی‌افتاد، دنیا نرمال‌تر بود و منم سرم به کار خودم بود. باید اینکار را تمام می‌کردیم و اگر Spectre را ترک کرده بودم، یک چیزی همیشه توی ذهنم باقی می‌ماند. کاش یکی دیگه هم بازی کرده بودم.
من همیشه نظر خاصی درباره این فیلم داشتم. یک چیز مخفی و پنهانی. Spectre آن چیزی نبود که می‌خواستم برای همین برگشتم و فکر می‌کنم No Time to Die همان چیزی است که مد نظرم بود.

خیلی سخت نیست بفهمیم چرا این بازیگر نگران پایان کارش با باند بوده، او یک دهه و نیم نقش این شخصیت برجسته را ایفا کرده است. او تنها جیمز باند مشهور میان طرفداران جوان فرنچایز است. با اینکه بیشتر فیلم‌های جیمز باند داستان‌های مستقلی بودند، فیلم‌های باند دنیل کریگ عناصر داستانی دارند که فیلم‌ها را به هم وصل می‌کنند و بنظر می‌رسد کریگ آخرین حضورش را در فیلم تجربه می‌کند تا آن را به بازیگر بعدی بسپارد.

بازیگر بعدی جیمز باند هنوز مشخص نیست با اینکه اسامی زیادی این مدت اعلام شدند: از ادریس البا (Idris Elba) تا ریچارد مدن (Richard Madden).

سری جدید جیمز باند، ۸ آوریل ۲۰۲۰ اکران می‌شود.

منبع: اسکرین رنت

تی‌وی اسپات Sonic the Hedgehog: سونیک کفش‌های خودش را به دست می‌آورد


پارامونت تی‌وی اسپات جدیدی از فیلم لایو اکشن Sonic the Hedgehog «سونیک خارپشت» منتشر کرد که نشان می‌دهد سونیک چطور کفش‌های خودش را به دست می‌آورد. این فیلم اولین اقتباس هالیوود از این شخصیت نمادین بازی‌های ویدیویی است. در ادامه خبر با سینمافارس همراه باشید.

سونیک از سال ۱۹۹۱ تاکنون حضور موفقی در دنیای سرگرمی داشته است. سونیک در کنار سوپرماریو و پک‌-من یکی از شناخته شده‌ترین شخصیت‌های دنیای بازی‌های ویدیویی است. پارامونت با نزدیک شدن به تاریخ اکران فیلم، تبلیغات آن مثل انتشار تی‌وی اسپات را افزایش داده است.

در این کلیپ می‌بینیم که یک دختربچه کفش‌هایی به سونیک می‌دهد. طبق گفته شخصیت جیمز مارسدن (James Marsden)، این کفش‌ها به سونیک کمک می‌کنند سرعت خودش را کنترل کند.

فیلم Sonic the Hedgehog در تاریخ ۱۴ فوریه ۲۰۲۰ (۲۵ بهمن ۹۸) اکران خواهد شد.

منبع: Screenrant

رایان رینولدز تایید کرد مارول فیلم Deadpool 3 را می‌سازد


کسانی که نگران بودند دیزنی ممکن است پس از تصاحب فاکس، فرنچایز محبوب Deadpool «ددپول» را از صفحه روزگار محو کند اصلا نگران نباشند. فاکس با ساختن فیلم‌هایی مثل Deadpool و Logan «لوگان» ‌که دنیای سینمایی مارول توانایی ساخت و اکران آن‌ها را نداشت در حال تبدیل شدن به رقیب مهمی برای دیزنی بود. این فیلم‌ها به موفقیت زیادی دست پیدا کردند و Deadpool توانست یک فرنچایز بزرگ به راه بیاندازد، اما تصاحب فاکس توسط دیزنی باعث شده بود ابهاماتی درباره آینده این فرنچایز صورت بگیرد. در ادامه خبر با سینمافارس همراه باشید.

رایان رینولدز (Ryan Reynolds) بازیگر، نویسنده و تهیه‌کننده این فرنچایز طی حضور در برنامه Live with Kelly and Ryan تایید کرد فیلم Deadpool 3 توسط استودیوی مارول در دست توسعه قرار دارد. رینولدز طی این مصاحبه گفت:

من به همراه کل تیم در حال کار روی این فیلم هستیم. حالا در استودیوی مارول که ناگهان خیلی معروف شده این کار رو انجام میدیم.

احتمالا منظور رینولدز از کل تیم، خودش، رت ریس (Rhett Reese) و پل ورنیک (Paul Wernick) نویسندگان فرنچایز هستند که آن را پایه‌گذاری کردند. هنوز مشخص نیست کارگردانی این فیلم برعهده چه کسی خواهد بود. تیم میلر (Tim Miller) کارگردان فیلم اول به دلیل اختلاف با رینولدز از این فرنچایز جدا شد و دیوید لیچ (David Leitch) کارگردان فیلم دوم به سراغ پروژه‌های جدیدی رفته است.

منبع: Collider

کارگردان Aquaman به مناسبت سالگرد اکرانش تصاویری از پشت صحنه فیلم منتشر کرد


جیمز وان (James Wan) کارگردان فیلم ابرقهرمانی Aquaman «آکوامن» محصول ۲۰۱۸ به مناسبت سالگرد اکران فیلم تصاویری از پشت صحنه آن منتشر کرد. شخصیت آکوامن با بازی جیسون موموآ (Jason Momoa) ابتدا حضور کوتاهی در Batman v Superman: Dawn of Justice «بتمن در برابر سوپرمن: طلوع عدالت» داشت و سپس رسما در فیلم Justice League «لیگ عدالت» محصول ۲۰۱۷ معرفی شد. در ادامه خبر با سینمافارس همراه باشید.

آکوامن قهرمانی بود که معمولا او را مسخره می‌کردند، اما وقتی فیلم Aquaman اکران شد هیچکسی به او نخندید. این فیلم در باکس آفیس بین‌المللی به فروش ۱.۱۵ میلیارد دلاری رسید. برخلاف فیلم‌های ابتدایی DCEU، این فیلم مورد توجه مخاطبین و منتقدان قرار گرفت. حالا وان تصاویر جدیدی از پشت صحنه فیلم منتشر کرده است.

در این تصاویر شاهد حضور موموآ و پاتریک ویلسون (Patrick Wilson) با تمام تجهیزات، یحیی عبدالمتین (Yahya Abdul-Mateen) در حال مدیتیشن در پشت صحنه، و تصویری بامزه از مایکل بیچ (Michael Beach) در حال له شدن توسط یک اژدر هستیم.

اگرچه ساخت دنباله Aquaman تایید شده، اما فیلمبرداری آن تا اواسط ۲۰۲۱ آغاز نخواهد شد.

منبع: Screenrant

فیلم The Suicide Squad ساخته جیمز گان پیوستگی زمانی متفاوتی با فیلم قبلی دارد


طبق گفته دیوید آیر (David Ayer) فیلم The Suicide Squad «جوخه انتحار» به کارگردانی جیمز گان (James Gunn) نسبت به نسخه آیر پیوستگی زمانی متفاوتی دارد. آیر سال ۲۰۱۶ کارگردانی Suicide Squad با بازی ویل اسمیت (Will Smith)، مارگو رابی (Margot Robbie) و جرد لتو (Jared Leto) را برعهده داشت. استودیوی برادران وارنر اولین بار خبر ساخت دنباله Suicide Squad را قبل از اکران آن اعلام کرده بود. در ادامه خبر با سینمافارس همراه باشید.

تولید The Suicide Squad از سپتامبر گذشته در جرجیا آغاز شده است. اگرچه اطلاعات زیادی از داستان آن منتشر نشده، اما احتمالا مثل فیلم قبلی آماندا والر از گروهی برای مقابله با تهدیدی خطرناک در پاناما کمک می‌گیرد. وایولا دیویس (Viola Davis) دوباره در نقش والر در این فیلم حضور دارد. دیگر بازیگران فیلم قبلی که در این ریبوت حضور دارند مارگو رابی، جی کورتنی (Jai Courtney) و جوئل کینامن (Joel Kinnaman) هستند. بازیگران جدید فیلم هم ادریس البا (Idris Elba)، تایکا وایتیتی (Taika Waititi)، نیتن فیلیون (Nathan Fillion) و پیتر کاپالدی (Peter Capaldi) هستند.

وقتی یک کاربر توئیتر پستی مبنی بر این منتشر کرد که خوشبختانه آیر کارگردانی این دنباله را برعهده ندارد، او در پاسخ گفت:

این یک دنباله نیست بلکه یک بازسازیه و جیمز گان قراره یک فیلم عالی ازش بسازه. من هر مرحله برای اونا آرزوی موفقیت میکنم.

یک کاربر دیگر از آیر پرسید آیا The Suicide Squad یک فیلم مستقل است و چه تاثیری روی پیوستگی زمانی DC دارد. آیر در پاسخ به این کاربر هم گفت:

بله کاملا درسته. بعضی شخصیت‌ها از فیلم اول در اینجا هم حضور دارن اما جیمز گان کاملا این دنیا رو از نو خلق کرده. همه مخاطبان از پتانسیل زیادی که این فرنچایز داره باخبر هستن.

منبع: Screenrant